با توجه به تفاوت بسیار زیاد در محدودیتهای فیزیكی و نیازهای افراد ناتوان حركتی، واحدهای الحاقی متنوعی نیز با گزینههای متفاوت طراحی شده است تا دامنه وسیعی برای انتخاب وجود داشته باشد.
ویلچرها در مواردی كه فرد توانایی حركت با استفاده از وسایل كمكی راه رفتن را ندارد، تنها وسیله ای هستند كه می توانند به طور اساسی ، قابلیت حركت و عدم وابستگی افراد معلول را بهبود بخشند. ویلچرها از نظر منبع نیروی رانش به دو دسته كلی ویلچر مكانیكی و ویلچر برقی طبقه بندی می شوند. در ویلچرهای مكانیكی منبع نیروی رانش ، قدرت اندام فوقانی ویلچر سوار و در ویلچرهای الكتریكی، قدرت موتور الكتریكی ویلچر می باشد.
ویلچرها با چرخ های استاندارد دارای مانورپذیری کم از جمله عدم حرکت عرضی به طرفین هستند. استفاده از چرخهای کروی باعث افزایش کارایی ویلچر می شود. این نوع ویلچر می تواند در جهات دلخواه بدون نیاز به چرخش به طور پیوسته با سرعت مناسب حرکت کرده و بدون تغییر جهت چرخ ها به جلو، عقب و طرفین حرکت کند.
این نوع از چرخ ها که به نام چرخ های کرومی شناخته می شودن در استفاده از ویلچر در معابر شهری بسیار مناسب می باشد.
افرادی که دارای معلولیت هستند در استفاده از ویلچر در معابر شهری با مشکلات زیادی مواجه هستند و ما باید به آنها کمک کنیم که این مشکلات استفاده از ویلچر در معابر شهری این دسته از افراد را کم کنیم،
معلولیت پدیده ای اجتماعی و بخش جداناپذیر از زندگی بشری است و هر انسانی در طول حیات خود ممکن است به علل مختلف مثل بیماری و یا حوادث آن را تجربه کند. افرادی که توانایی جسمانی خود را از دست دادن در استفاده از ویلچر در معابر شهری به مشکل بر میخورند و باید به این مشکل اساسی توجه کرد و زندگی افراد معلول را راحت تر کرد. هر ساله سوانح مختلف مانند تصادفات جادهای بر تعداد افراد معلول در جامعه اضافه میکند بنابرین سازگارکردن محیطهای شهری و وسایل حمل ونقل باوضعیت خاص معلولین به عنوان یک وظیفه مهم متوجه متخصصین و مسئولان می باشد.
طراحان محیط های شهری و سیستمهای حمل ونقل باید امکانات و شرایط خاصی را برای معلولین طراحی کنند که زندگی روزمره آنها را تسهیل کرده و و مشارکت درفعالیت های اجتماعی این قشر ازجامعه را افزایش داده و وابستگی آنها را به دیگران به حداقل برساند.
یکی ازهدفهای بسیار مهم و اصلی بوجود آمدن محیط های شهری، ایجاد مکانهای مطلوب برای استفادهکنندگان از آن می باشد لذا طراحان و برنامه ریزان شهری باید در برنامهریزی و طراحیهای خود انعطاف پذیری و سازگاری محیط را با شرایط عموم مردم و توانایی های مختلف آنان درنظر بگیرند تا کاربران نیز به شهری که درآن زندگی می کنند تعلق خاطر داشته باشند و درآن احساس راحتی کنند از طرف دیگر انسان موجودی اجتماعی است و در ارتباط با هم نوع خود استعدادهایش شکوفا و نیازهایش رفع می شود. حضور انسان در جامعه یکی از ضروریات رشد و بالندگی او خواهد بود.
